Türk Edebiyatının üretken kalemlerinden Tuna Kiremitçi’nin yazıp yönettiği ve şirketi tarafından yapılmamış olanı, bakılmamış olanı gösteriyor düsturuyla pazarlanan romantik dram gösterime girdiğinde hayli ilgi görmüş, arada kalmış bir aşk’ı anlatarak özellikle kadın izleyicileri etkilemişti. “Aşk hikâyelerinde hep kadınlar anlatıldı. Acı çeken, haksızlığa uğrayan, üzülen onlar oldu. Erkeklere de tabii bağlanmaktan korkan, kalp kıran, aşka inanmayan adam rolleri düştü. Acaba gerçekten öyle mi? Erkekler gerçekten de filmlerdeki kadar duyarsız ve zalim mı? Adını Sen Koy, işte aşkın bu az anlatılmış kısmına, yani erkeklerin dünyasına bakıyor. Aşkın o dünyaya nasıl yansıdığından, hayatı ve dostlukları nasıl etkilediğinden bahsediyor. Devasa dekorlar yok. Özel efektler yok. Patlayan tabancalar ya da buzdağına çarpan transatlantikler yok… İki erkeğin dostluğu, bir ağabeyle kardeşin hüzünlü öyküsü ve hepsinin hayatını değiştiren güzel bir kız var. Madem ki aşk herkesin gerçek kişiliğini yansıtan bir ayna, o zaman gelin bu aynayı erkeklere tutalım. Oraya yansıyacak şeyler sizi şaşırtabilir.” Belki yazıda bu kadar güzel duran, anlatılsa yada kitap olsa keyifle okunabilecek bir öykü sunuyor Adını Sen Koy… Ama… Amaları bol bir film olmaktan da kaçamıyor elbette…